و سبوسه سر . نباغة ( nabb qat ) ا . ع . دبر و نشستگاه و كون . و گروه خوارج . نباغة ( nabb qat ) ص . ع . محجة نباغة : راه گردناك . نباغة ( nobb qat ) ا . ع . سبوسهء سر . نباك ( neb k ) ع . ج . نبكة . نبال ( nab l ) ا . ع . آگاهى و اطلاع و دانست و آمادگى جهة كارى . و قولهم : ما انتبل نباله الا بالآخرة : يعنى آگاه نشد و ندانست و آماده نگرديد براى آن مگر در آخر . نبال ( neb l ) ع . ج . نبل ( nabl ) . و ج . نبيل . و ج . نبل ( nabal ) و ج . نبيلة . و ج . نبلة . نبال ( nabb l ) ا . ع . تيرساز و تير دار و خداوند تير و يا خفتان . نبالة ( nab lat ) ا . ع . اطلاع و آگاهى و دانست و آمادگى براى كارى . و فضل و نجابت و زكاوت . نبالة ( nab lat ) م . ع . نبل نبالة و نبلا ( از باب كرم ) : تيز خاطر و آگاه گرديد . و گرامى شد . نبالة ( neb lat ) ا . ع . شغل تير سازى و تيرگرى . نبالة ( nob lat ) ا . ع . ساخت و ساز و آمادگى . يق : اخذ للامر نبالته اى عدته : يعنى از روى اطلاع و آگاهى آماده ساخت و ساز آن كار گرديد . و قولهم : ما انتبل نبالته الا بالآخرة : يعنى آگاه نشد و ندانست و آماده آن كار نگرديد مگر در آخر . نبالت ( nab lat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - زكاوت و آگاهى و فضل و نجابت . نباوة ( nab vat ) ا . ع . زمين بلند . و نام موضعى . نباوة ( nab vat ) م . ع . نبانبوة و نباوة . ر . نبوة . نباوة ( neb vat ) ا . ع . پيغمبرى و نبوت . نباه ( nab h ) ا . ع . بلند برآمده . نباهة ( nab hat ) م . ع . نبه نباهة ( از باب كرم ) : نام‌آور و بزرك گرديد . نباهت ( nab hat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - بزرگى و نجابت . نبائت ( nab 'et ) ع . ج . نبيتة . نبائث ( nab 'es ) ع . ج . نبيثة . نبايد ( nab y d ) پ . كلمهء نهى مشتق از فعل بايستن . نبائر ( nab 'er ) ا . ع . فرزند زادها . نبائل ( nab 'el ) ع . ج . نبيلة . نبة ( nabbat ) ا . ع . بوى بد . نبت ( nabt ) ا . ع . گياه . و نام مردى . نبت ( nabt ) م . ع . نبت البقل نبتا و نباتا ( از باب نصر ) : روييد سبزه . و نبتت الارض البقل : رويانيد زمين سبزه را ، لازم و متعدى . نبتة ( nabetat ) ا . ع . نوع روييدن گياه و هيئت روييدن . نبتر ( nabtar ) ا . پ . دايره مويينى كه در پيشانى و يا در گردن اسب موجود بود و آن را يكى از نشانهاى خوب و نيكو مىشمرند هر چند كه در سينه و يا زير بغل وى عيب باشد . نبتل ( nabtal ) ا . ع . سخت درشت . و نام جايى . و نام كسى . و عبد الله بن نبتل : نام مردى منافق . نبتيز ( nabtiz ) ا . پ . ياى مجهول - شمشير بسيار تيز و كارد و چاقو . نبث ( nabs ) م . ع . نبث الارض نبثا ( از باب نصر ) : بدست كاويد زمين را . و نيز نبث : تره بركندن . و وا كردن چيزى پنهان را . و ما ينبث فلان ببنت شفة : يعنى هيچ تكلم نكرد فلان . نبث ( nabas ) ا . ع . اثر و نشان . ج : انباث . و خشم و قهر . نبث ( nabas ) م . ع . نبث الرجل نبثا ( از باب سمع ) : خشم كرد آن مرد . نبج ( nabj ) ا . ع . كياه بردى كه بدان درزهاى كشتى گيرند . نبج ( nabj ) م . ع . نبجت القبجة نبجا ( از باب نصر و ضرب ) : بيرون آمد كبك . و نيز نبج : آواز كردن سك . و تيز دادن ، و الفعل من ضرب . نبج ( noboj ) ا . ع . جوالهاى سياه . نبجان ( nabj n ) ا . ع . وعده بد . نبجة ( nabajat ) ا . ع . پشته . ج : نباج . نبح ( nabh ) ا . ع . غوغاى مردمان طايفه . و بانك سك آنها . ج : نبوح . و نيز كثرت و انبوهى آنها . نبح ( nabh ) م . ع . نبح نبحا و نبيحا و نباحا و نباحا . ر نباح ( neb h ) و ( nob h ) . نبحاء ( nabh ' ) ا . ع . ماده آهوى با بانك . نبخ ( nabx ) ا . ع . بيخ گياه‌بردى . نبخ ( nabx ) و ( nabax ) آبله و جدرى . و آبله و شوخ دست از كار كردن . نبخاء ( nabx ' ) ا . ع . پشته و زمين نرم بلند در ميان زمين هموار و سخت